Phil de Baggerman

Nador

2010-06-15T13:54:00.000-07:00

15 juni 2010, pakweg anderhalf jaar na mijn laatste post op mijn ultra boeiende vlotlezende blog pak ik het vliegtuig naar Nador. Nador, je spreekt dat eigenlijk gewoon uit zoals de platte verse van “Naar daar”. Waar ligt Nador? In Marokko, het noorden van Afrika. Niet dat ik denk dat iemand van mijn lezerspubliek niet weet waar Marokko ligt (tenzij je Amerikaan bent, want die weten blijkbaar zelfs niet dat je vanuit Los Angeles NIET met de trein naar Brussel kan…), maar sta me toe toch de benadrukken dat Marokko in Afrika ligt.

Vooraleer ik hier de inside jokes vlot ga neerpennen tussen mijn avontuur van vandaag, lijkt het mij niet oninteressant om eventjes kort te vermelden wat er in die gap van anderhalf jaar gebeurd is. Na Qatar en Saudi, ben ik in Oman beland. Erna nog eens een lekker warme vochtige en vooral lang verblijf in Saudi. Na mijn ervaringen in het midden oosten hebben ze mij voor een half jaar in Newcastle Upon Tyne gedropt. Dat ga ik mij niet beklagen. Uitvoerige beschrijvingen van de goede tijd die ik beleefd heb aan de Tyne River (en cafe ‘Barca’ om de hoek, resto ‘Marco Polo’, club ‘Perdu’,…) ga ik nu niet beschrijven. Enfin, het project daar is afgerond, tijd voor Nador.

Ik heb geen zin om ons project dat we hier gaan uitvoeren te beschrijven, er zijn interessante ideen, vaststellingen, markante feiten en ervaringen te vermelden.

Zaventem, knal op de middag, inchecken aan rij 2.8. Vanop 50m kon ik rij 2.8 eigenlijk al vinden: twee loketten, drie a vier opeen gepropte rijen van elks 15meter lang. Enfin, dan denkt ne mens eens op tijd naar de luchthaven te gaan om na het inchecken op zijn gemakske de gazet te lezen, niks van dat dus! Nu voel ik al van ver dat time management van nut zal zijn als ik hier ooit binne het uur ingecheckt geraak. Waarom twee loketten en drie a vier opeen gepropte drummende rijen? Omdat een Marokkaan blijkbaar niet de te vergelijken valt met de über traditionele opgevoede Britten als het op hoffelijkheid en wachtrijen aankomt. Philippe, stonden daar dan enkel Marokkanen in de rij? Ja, enkel Marokkanen. Families: grootvader- en moeder, getrouwd koppel met hun 3 à 6 peuters erbij. Elks ook nog eens 36 kilo ofzo baggage de man. Bij de familie voor mij in de wachtrij moest plots een van de vrouwen toch eens controleren of ze dat trosje halfrotte bananen wel goed had weggestoken. Djezus dacht ik bij mezelf, dat ge al bananen van Belgie moet meenemen naar Marokko. Pampers hadden ze ook bij, ge weet natuurlijk nooit of er een van die peuters het brillante idee heeft om zijn broek onder te sch**ten op de vlieger naar Nador. En neen, ik ga niet antwoorden of dat effectief gebeurd is met die kleine die achter mij zat op het vliegtuig. Kuch! Nadat de familie voor mij er 23 minuten heeft over gedaan om 3980 kilo baggage (pampers en bananen incluis) op de band te hebben gezet, hun paspoorten hebben laten zien (die verstopt zaten in het onderste van de beauty-case) en instapkaarten hebben ontvangen (die de mannen allemaal netjes bijhouden, dat kan je natuurlijk niet aan een vrouw toevertrouwen) is het eindelijk aan mij. Inshallah !! En meneer, de vlucht zit goed vol vraag ik aan de loketbediende? Bijna, er zijn nog een paar plaatsjes vrij…

Jawel, onvoorstelbaar, maar ik zit dus aan de nooduitgang! Wat een luxe. I liiikeuh. Meer zelfs, er zit niemand naast mij. De vlucht zelf, niks bijzonders. Rotte vis, dat wel. Broodje was taai, al chance dat ik dat potje “hollandia” boter er volledig heb opgesmeerd en rijkelijk bestrooid heb met dat zakje zout. Desertje? Ja, een suiker zoet honing gelaagd cake’je, best lekker.

Aangekomen op den tarmac in Nador, vliegensvlug naar binnen om paspoort af te laten stempelen en ondertussen begin ik te bidden dat mijn bagage op de band ligt. Tussendoor: weet er iemand hoeveel euro per kilo je ontvangt als vergoeding indien je bagage kwijt is? Volgens mij niet veel soeps, die luchtvaartmaatschappijen beseffen ook maar al te goed dat er heel wat reizigers pampers, bananen en ander kostbare zaken meenemen op kerosine verslindende machines. Reken maar eens uit hoeveel Uw kledij gekost heeft die je allemaal in uw valieske propt als je opreis gaat. Denk dat de kans groot is dat je al snel aan een bedrag zal komen met vier cijferskes voor de komma. Pakt bananen mee joeng ipv G-star hemdjes!!

Aan de douane is het ook weer drummen geblazen. Eén chance, ik kan schrijven. Jawel, dat dat anno 2010 mijn comparatief voordeel is aan de wachtrij van de douane in Marokko tussen een bende net aangekomen Marokkanen. Paniek alom bij mijn vluchtgezellen! Er moet in papiertje ingevuld worden, niks bijzonders, uw naam, voornaam, geboortedatum etc. Kwestie van de bureaucratie van die douane ambtenaren wat te ondersteunen (doen ze in Saudi, USA etc ook nog). Enfin, ik neem zo een blaadje, rits mijn lievelings zwart stiftje uit mijn rugzak, vul dat wit formuliertje in, en begin vervolgens achteraan de rij te wachten. En dan, bijbelse toestanden! De rij splijt open, zoals enkel Mozes de zee in tweeen kon splijten, liet iedereen mij voor. De laatste vrouw die liet mij echter niet door, ze wees naar mijn zwart stiftje. Zo beleefd dat ik ben, “Ah, ja, gebruik dat maar eventjes mevrouw”. Wat gemompel, en nee-geschud en ze duwt haar paspoort met wit papierke in mijn handen. “Aaah, ge kunt niet schrijven”. “Hm, nja, nja” mompelt en lacht ze. Ik vul dat briefje van Fatima in, want zo hete deze eerste generatie allochtone vrouw. Ze woont in Boom, in de *******straat, en is geboren in 19**. De datum hadden ze niet op haar paspoort vermeld. Het toppunt? Fatima wist haar eigen geboortedatum niet, noch “date de naissance”, noch “geburtstag”, noch “date of birth”. Game over Fatima! Ik als eerste paspoort laten afstempelen en valieske gaan halen. Buiten schijnt de zon, Philippe aanschouwt de emotionele familie herenigingen. Vanavond vis eten? Ach, ik zie wel. Mosselen met mayo zal ik missen deze zomer, maar tegen dat ik terug ben, ga ik daar eens een stevig potje van eten.

Ahja, voor zij die dit maar al te serieus nemen en wat verward zijn, ik stem blauw, niet bruin.

Woordje van de dag: “Was ist ihre geburtstag bitte??”

Torn II: the beginning

2008-12-16T13:22:00.000-08:00

Afgelopen weken kreeg ik zo nu en dan een vraag over 'den blog', ik heb er eigenlijk niet uit kunnen opmaken of het daadwerkelijk wel nuttig is, maar den algemene indruk die ik had, was toch dat de meeste lezers mijn blog met de talrijke verhalen wel apprecierden. Tussendoor: '-ie-' of '-ieë-', ik weet het nooit en vind het een begod moeilijk principe, dus daar maak ik continu fouten tegen.

Misschien moet ik in mn blog wat meer over het werk zelf neerschrijven, dus das mss wel een voornemen waarmee ik rekening zal houden. Maar langs den andere kant is het vaak veel geestiger om te schrijven wat voor idiote stoten bepaalde mensen uithalen of hoe bepaalde flippen zich gedragen. De choco pops historie is bijvoorbeeld pakken interessanter om na te vertellen dan bv hoe we een trench gebaggerd hebben...

10u40, dan stijg ik op met de luftwaffe richting Dammam, Saudi dus (zie enkele sfeer makende plaatjes hieronder). Normaal was de planning te vertrekken naar Oman, maar dat was dus zonder de Vesalius, een klein cutterke, gerekend. Bijgevolg ga ik den titel van mnen blog ook wa modifieren. Vraag is ook: Pinguïn of imkers?

Of ik er zin in heb, Ja. Alleen... waarom mag er nu geen alcool zijn in het 'kingdom saudi arabia'. Er is toch niks beter dan savonds na het werk ff te relaxe met een fris stellake of carlsberg.

Ahja, ik heb het niet zo voor de luftwaffe, vlieg liever met klm of qatar airways. Laatste keer met LH en zat daar nen dikke australier naast mij, en die maar heel den tijd gebruik maken van de middenarmleuning. Vind het werkelijk straf dat er in deze tijd voor een vlucht van ettelijke uren nog zitjes verkocht worden voor enkele honderden euros en dat ge eigenlijk geen volledige twee armsturen krijgt. En dan dien dikke... Ik kwam aan de check in balie, alles verliep vlot, en da hosteske vroeg waar ik wou zitten: het raam of aan de gang? Ik liet daar in een fractie van een seconde mijn analytisch brein op los en kwam tot het besluit dat er eigenlijk aan beide zitjes nadelen en voordelen zijn en het mij eigenlijk geen bal kon schelen waar ik zou zitten. Ik wou gewoon rustig zijn, een goei slaapke doen en landen in europa, maar hoeft dat tenslotte toch ook niet te zijn na al da werken? Ik antwoord dus op een beleefde manier dat mevrouw mocht kiezen waar ik zou zitten, en liet met lichaamstaal blijken dat ik gewoon een rustige vlucht wou. Paspoort controle alles vlot, en uiteindelijk vliegtuig opstappen. Ik bleek ergens vanachter te zitten had ik al snel door, zag in de verte twee zitjes met aan het raamke dus 'nen dikke', dacht al licht bij mezelf "tzou moeten lukken". En JAA, het moest lukken: mijn ticket stemde overeen met de stoel aan het gangpad naast den dikke. "verdoeme", dacht ik bijmezelf, maar ook "nie aantrekke, ik slaap toch binne de vijf minuten".

Uiteindelijk toch ff paar zinne tegen elkaar gezegd, hij kwam van australie, en ondertussen loste hij verder de sudokus aan den lopende band op. 'Sterk', dacht ik bij mezelf. Als em dan toch die leuning voor zich opeiste, en ik nie kon slapen dan leek het mij wel ff de moment om te zien hoe moeilijk die sudokus wel nie waren. De sudoku waar hij op da moment zijn geoefend brein op aan het pijnigen was, was ongeveer halfweg ingevuld. Vlotte 3 hier, dan weer een 6, en dan ineens een 5. Maar: der stond al een 5 in het middelgrote vierkant waar hij die neerschreef, da kon zelfs ne kleine van 5jaar zien was mijn mening. Ik reageerde nie, zelfs geen licht schuddend hoofd of een zuchtje, hij moest het zelf maar ontdekken. En hoe, lang dat da duurde, onvoorstelbaar, moest em nog maar paar cijferkes invullen totdat alles 'opgelost' was vooraleer dattem door had dat heel die sudoku pure kwatch was. Enfin, ik kon toch nie slapen.

Woordje van de dag: rentevoetvork.

Desert trip

2008-10-19T12:19:00.000-07:00

Het is weer al efkes geleje datk nog wa neergeschreven heb, vandaar. Tussen nu en vorig schrijven is er heel wat gebeurd. Eigenlijk kan ik dus over eender wa schrijven. De financiele crisis bevoorbeeld. Maar ik krijg zo de indruk dat er al genoeg mensen zich geroepen voelen daar wat over te schrijven. U weet wel, de media die achteraf altijd gelijk wil hebben. Niet dat het mij direct raakt, maar ik wou toch wel ff kort vermelden dat er vaak zever in pakskes verkocht wordt. Tresultaat is dus gekend.

Afgelopen donderdag stond er een tripke door de woestijn op de planning. En omdat de jfj netjes op zijn lijntje aant draaien was, vond ik het wel een goed moment om die vrije dag eens op te pakke. Een collega bij JDN die op ne werf in Ras Laffan zit (ook qatar) had samen met enkele bevriende nederlanders dat tripke gepland. Der waren ook drie zuid afrikanen bij. Goed, tot zover dus de korte inleiding.

Rond een uur of acht in de avond afgesproken. Kweet nie meer exact met hoeveel, maar pakt dat we met zeven autos waren. En drie moto's, dat wetek nog wel exact. Ma bon, voorda we vertrokke die banden nog ff op lagere druk steken, zodat het rijden int zand gemakkelijker zou zijn. Ik reed met een toyota hilux, een 2.7 liter, dat om de twee dagen nood heeft aan een volle tank. Nen echten "qatari bak" heet dat. Nu we toch technisch bezig zijn: 5 versnellingen, die ge kunt gebruiken in low4, high4 en ook nog eens aandrijving op twee wielen.

Eerste 400m, dan eerste behoorlijke helling voor mij. En ja... Na enkele meters, drastische daling van toerental en snelheid, dus den hilux stond al stil. Ik dacht bij mezelf: ik rij hier gewoon naar de miserie, snachts, en da voor mijne vrije dag waarop ne mens misschien eerder ies ne frisse wilt pakke en dag erna uitslapen, dan te moeten foefele int zand om een paar meter verder te geraken. Maargoed, dat eerste heb ik al 5 jaar aan een stuk gedaan, dat tweede dus niet. En om eerlijk te zijn: als beginnend baggeraar mag 'opgeven voor de eerste hindernis' niet echt een optie zijn. Ook niet voor mij dus! Enfin, ik wat advies gekregen van Ron (een van die nederlanders) hoe ik die helling het beste zou aanpakke, en ook wat technisch advies over hoe ik met de motor moest omgaan. Ale, ik met de volle moed... en twas dus gelukt :) Wij verder de duinen in op weg naar een verlaten strand om onze bbq aan te steken. Wat erna allemaal is gebeurd is behoorlijk lang om allemaal te beshrijven, maar laat mij toch ff het einde van de dag vertellen.

Bij het afrijden van een duin zijn we er in geslaagd om met maar liefst 4 autos vast te zitten. O a de mijne uiteraard, ma der was nog nen andere hilux die echt volledig vast zat. Vooruit was geen optie, achteruit ook nie. Na enkele uren en veel kalmte zijn we er in geslaagd em eruit te krijgen. Voor de geinteresseerden: een voetmatteke in uwen wagen kan al eens handig zijn... In ieder geval, alle autos terug ready en enkele voetmattekes die er eigenlijk nie meer uitzagen was het resultaat. We zijn dan niet meer verder gereden, hebben dan de bbq aangestoken in de woestijn, en dus niet aant water.

Om het verhaal kort te maken: enorm vochtige nacht, dag erna zonder een iemand die vastgereden is de zee bereikt, daar super verlaten strandje, super chill, veel kwallen, enkele roggen en een nomadentent hebben mijn gedachten helemaal vant werk gehouden.

Fotos en filmkes zet ik er later ook bij.

Woordje van de dag: qataribak.

Auto + Living

2008-10-04T07:16:00.000-07:00

Carrefour

2008-10-04T06:33:00.000-07:00

Zonet naar de carrefour geweest. Ik wist niet dat carrefour actief was in het midden oosten, alleszinds blijft die economische kostenpolitiek die er bij ons heerst in de supermarkt branche hier achterwege, integendeel!!

De carrefour bevindt zich in de Villagio, een shoppingcenter dat gelegen is naast het olympsiche stadion in Doha. Ge weet wel, van de asiagames die hier enige jaren geleden gehouden zijn (soms denk ik dat den helft van azie hier is blijven plakken, maar dat leg ik straks nog wel uit). Ik kom daarnet dus met de pickup aangereden en zoek me een mooi parkeer plaatsje in de schaduw. Correct geparkeerd, anders kost je dat 500 QAR (=100euro) Goed, ik sta daar dus mooi, maar na meer dan twee weken rondkrossen op de werf ziet die pickup er al behoorlijk vuil uit, inclusief ramen natuurlijk. En dat is toch niet echt veilig rijden. Ik had al eens geinformeerd bij mn collegas of er hier in doha carwashes zijn: ja, maar lang wachten. Da stond dus op het programme voor alsk daar ies tijd wou voor maken, maar dat was dus niet zonder carrefour gerekend! Ik stap uit, wandel richting ingang, en staat daar wat verder een toffe brave indier autos te wassen! Ik spreek de man aan, en vraag droog "sir, what is your price for cleaning my windows of my car" De man schudt van nee (wat dus ja is) en mompelt dat het niets kost! Prachtig toch! Kijk, in belgie doen ze aan 'costcutting', hier doen ze aan 'clientservice', wel, mn keuze is rap gemaakt naar welke winkel ik hier in de toekomst ga!!

In de carrefour hebben we wat spullen gekocht voor een bbq te geven vanavond, met enkele collega's. Gaat leuke avond worden. Aangekomen aan de rij van de kruiden. Het midden oosten: regio bij uitstek van allerlei kruiden. Ma bon, nergens bbq kruiden te bespeuren. Trouwens, moest er iemand een of ander speciaal kruid willen, laat mij iets weten en misschien kan ik het hier wel kopen en meenemen naar belgie. Tot zover het Carrefour verhaal.

Gisteren avond met wat collegas naar het sheraton hotel gegaan om ies ne frisse te gaan pakke. Der had ik wel nood aan. Komen we daar aan: een bar vol Filipijnse! En die muziek, nie te doen, we hebben daar wat afgelachen :D Hebben dan wat fosters en corona gedronken en dan een andere bar opgezocht. Op een ander verdiep was nog een Irish pub, daar was wel wat meer sfeer. Het publiek: aziaten (filipijnse dus), wa localen, engelse, wa hotelgasten. Om er terug wat economie bij te halen: het is er aan te merken dat Inbev (de trots van Leuven) de nodige energie steekt in het profileren van Stella als wereld bier. De prijs van dat halve litertje overheerlijk belgisch gerstennat mocht er ook wezen 37QAR (pakt een zeven euro) Achja, ge moet die food allowance toch aan iets spenderen... Nadat ik begon te merken dat mn beste 'vorm' al lang weg is, besloot ik maar om door te gaan. Echter, iedereen die met de wagen was, was al door. Een taxi dus. Ik kom buiten, en vraag aan iemand in uniform om een taxi te regelen: tien seconden later stond daar een mooie witte jaguar voor mij. Vraag me niet welk type, maar twas dus die lange versie, werkelijk gigantisch veel beenruimte. Leuke taxirit. Ma bon, aangekomen, en dan moet er dus betaald worden... "seventeen" had ik verstaan (twas uiteraard nen indier) Ik dacht bijmezelf (nadat ik eerst een supersnelle berekening had gemaakt, straf dat ik dat toen nog kon) "das hier te goeikoop, bizar" Kgeef die man 20QAR en zeg dat em de rest mag houden. De chauffeur zegt "no no, seventy, seven zero". Lap, naast die peperdure stella en corona nog een taxirit van 15 euro. Volgende keer toch eens informeren of er ook niet-jaguars-taxis zijn.

Zo, nu ga ik afronden, en de bbq voorbereiden.

Woordje van de dag: '5 kilo rijst'

Nice blue fish

2008-10-02T11:17:00.000-07:00

M'n twee bericht, laat ik meteen beginnen met iets moois. Ge kent ze mss wel, zo van die platte siervissen, met een grijs lijfke, en dan nog wat flashy geel en blauw. Ge kunt die waarschijnlijk bekijken in de zoo van Antwerpen, bij frituur den danny in Leuven, maar hier in Qatar zitten ze dus in de vrije natuur. Ff rap gegoogled, en het trekt wat op dit: http://7art-screensavers.com/screenshots/fish/blue-fish-with-near-corals.jpg Schoon toch!! Dat vond de deckhand van het kleine vletje (is een overzet bootje om naar de cutterzuiger te varen) ook. "Nize blue fish", zegt em altijd, en das veruit alles wat ik van die man zn engels versta.

Wat het werk betreft: ik leer iedere dag bij, en voel me iedere dag nuttiger. Voor ik in Belgie vertrok zij meneer Denys van de firma "Ah zo mne best vriend, he ha naar de jfj, hoh, das een echte fabriek op zee". Toegeven, hij heeft gelijk. Eens rondgelopen met Ron de kapitein in de machine- en pompen kamer enzo, en twas best de moeite. Vaak een enorme hitte, hels lawaai, maar ook zo ingenieus. Als je het schip dan voelt daveren terwijl het den harde zeebodem onder zich aant uitbaggeren is, en het materiaal zovele honderden meters verder in het stort terecht komt, dan kun je niet anders zeggen dat Denys gelijk heeft.

Ron de kapitein, ik vind het best een aardige man. Iemand die zegt waar het op staat, en das nog het beste ook om bij te leren. Vaak ook komische opmerkingen :) Iedere voormiddag komt de filipijnse cook (niet de chief cook uiteraard) een schotel cakejes, koekjes of iets dergelijks boven op de brug zetten. Zelf gemaakt, op ambachtelijke wijze, en ze zijn overheerlijk. "Nou, die man is niet in staat om een eetbare maaltijd klaar te maken, maar die cake is toch verdomd lekker hoor!" aldus Ron :)

Woordjes van de dag: "Godverdomme" en "tsjonge tsjonge", twee krachttermen die door praktisch heel de bemanning gebruikt worden. Zelfs de kroaten en filipijnen. En om eerlijk te zijn, dien "tsjonge tsjonge" komt er bij mij ook al vaak uit.

Zo, en nu die stella opdrinken!

2008-09-26T08:29:00.000-07:00

ik zit hier nu in de zetel, wat naar mtv te kijken, en het eerste echte bericht voor mn blog te schrijven. Een blog, dat is iets waar ge veel gezever in kunt zetten, wat verhaaltjes kunt aanhalen en 'gevoelens' neerpent. Althans, dat beeld heb ik er van. Let dus niet op schrijffouten of whatever...

Ma bon, tot de orde van de zaken nu. Mn vlucht richting Qatar was op 13 september. Een vlucht met behoorlijk wat boerka's, pakweg voor 20% procent volgeboekt, dus plaats zat. Aangename vlucht. Tussenlanding in saudi, boerkas eruit. (voor zij die het niet weten: een boerka is een populaire klederdracht hier voor de vrouw, en als expat blijft dat toch speciaal om keer op keer te zien.) Een boerka of een pinguin, dat is hetzelfde. En de man dan, vragen jullie waarschijnlijk zich af? Wel, dat is eerder een 'pyjama', wit kleed, met een handdoek of zwarte rekker op het hoofd. Achja, klinkt mss grof, maar als ge hier in de file staat, dan zijn het eenvoudige termen om te roepen "godverdomme, stomme pyjama!". Ma bon, het vliegtuig is ondertussen al geland, en bij het uitstappe overvalt de warmte me echt. In de bus naar de gate, een eerste confrontatie met een pinguin!! Ik stond dus met mn sloefkes op dat zwart kleed, langs achter dacht ik... Niet dus!! Een boerka zonder kijkgaatjes!! Erg. Oke, genoeg afgegeven op andere mensen.

Mijn logement dan: een villatje, met drie slaapkamers, drie badkamers, draadloos internet van de buren, een kuisvrouw die ook de was doet (moest ik het zelf zo goed kunne, zou ik trots zijn), een tv met een satteliet, airco vollebak, ne frigo met carslberg, blonde leffe en stella. Kortom, ik klaag dus niet. En toegeven, carslberg, stoch een goei bierke ze!! In gent weten ze dat ook, maar niet iedereen verstaat dat daar wanneer ik dat daar bestel. (eerste inside joke, die wss maar twee mensen begrijpen).

Het werk ligt op een halfuurtje rijden van de villa. Het werk zelf: verdiepen van havengebied, en baggeren van een trensh om een kaaimuur te bouwen. Rijden is hier anders dan in belgie, 120 regel wordt hier sterk opgevolgd, wordt wel kort bumper op bumper gereden, veel ronde punten (te veel eigenlijk). Ook niet te vergelijken met het zuiden van europa, want de boetes voor door het rode licht zijn hier behoorlijk. Ca 200 euro. Ma bon, in leuven dok je ook al snel 175 euro voor met een fiets door het oranje te rijden... Nu ik toch over geld bezig ben: de naft hier is dus echt niet duur (echt?) Voor mn pickup vol te laten gooien door de een of andere indier aan de pomp betaal ik ca. 10 euro. Op dat vlak verschilt qatar ook nog sterk van belgie, maar daar ga ik niet over uitwijden.

Indiers en filipijnen, daar kan ik ook wel wat over vertellen :) Ze zijn eigenlijk te goed, tis heel den tijd "yes sir", "of course sir", "oke mister". Btw, als die manne ja knikken, gaat hun hoofd al draaiend van links naar rechts. Best wel komisch. Ik zal ook ineens enkele voorbeelden geven. In onze office zijn er enkele 'drivers'. En als ik eens een halfuurtje vrij heb, dan gaat Muhammed met plezier mn pickup voltanken. Of tchippie, de nepalees van de 'keuken', ook een figuur. Was em op ne keer wa fruitsalade aant maken. Ik vroeg sterk geinteresseerd "what are you making". Antwoord : "Yes silj, making fljuit salat, folj the boss", "whatevelj you want, just aks it to make, and i can make it foulj you".

Het baggerschip is de 22e aangekomen, JFJ De Nul, onthoud dat maar goed. In den bagger telt elke cub en elk uur bijgevolg dus ook. Wordt eigenlijk gesymboleerd door de uitspraak van een area manager van de firma met de woorden "een verloren cub, haal je nooit meer in" Een hij heeft gelijk! Aankomen, doune aan boord, wat formaliteiten regelen, en dan onmiddelijk beginne baggeren, dat was de bedoeling... Dit zou ook het geval zijn, maar er is dus het een en het ander misgelopen. Wat er nu exact fout is gegaan ga ik hier niet uit de doeken dan, maar ik kan je wel vertellen dat de sfeer niet al te ontspannen was tijdens die stilliguren. Eerste crisis moment achter de rug.

Tweede minder leuk moment: twee nachten terug, ca 1u, telefoon van op de brug met de boodschap "er heeft een deckhand een zware snede in zn vinger, en moet naar het hospitaal, kan jij dat eens regelen philippe". Tja, dat is blijkbaar een van de minder leuke zaken aan de job van uitvoerder van een baggerschip: ze vallen u werkelijk met alles lastig. Dus ik lag daar in mn bed, wakkergebeld uit een diepe slaap, en moest dus een ambulance weten te fixe. 112 leek mij wel een geschikt telefoon nummer :) Trouwens de eerste keer in mn leven dat ik een noodnummer heb gebeld. De telefoon gesprekken die daarop volgden zijn een verhaal op zich, leg maar eens uit dat je in doha zit, en dat het slachtoffer aan een kaaimuur staat in messaieed port. Dat hij plots ergens anders staat, en dan krijg je nog telefoon van de brug van de jfj dat de ambulance wel te zien is, maar dat hij de foute kant oprijdt. Om het af te ronden: geen nachtrust die nacht. Ben op den duur om vier uur zelf naar het ziekenhuis gereden om die jongen te gaan ophalen. En dan mocht em godverdomme nog nie mee!

Een ongeluk komt nooit alleen... de volgende dag vond de eerste crew change plaats. Da's een vrij omslachtige procedure met zeemansvisa, zeemansboekje, doune en de agent. Daar is dus ook van alles misgegaan. Toen had ik het dus wel ff zwaar :) De dag was dus afgelopen, en kreeg ik nog telefoon van een van de crewleden, om eventjes te melden dat hij op de luchthaven zat, honger had, en er niks van snackbars of restaurants open is, en dat hij dat wel dik kut vond. Dat er in heel qatar overdag tijdens de ramadan geen eten te krijgen valt, vond hij blijkbaar geen argument, dus moest hij maar ff zn beklag doen bij de nieuwe uitvoerder. Achja, toen moest ik wel eens lachen bij mezlf, en heb ik met een lachje die dag afgesloten :)

Oke, dit lijkt mij genoeg om mn eerste post af te sluiten.

Het woordje van de dag: "sappige vlezige druif !!"

Mijn eerste tekst !

2008-07-10T13:31:00.000-07:00

Een eigen blog, een eerste tekst, zo hoort dat ! Eventjes wat prusten